etimi çürütüp giderken üstümden kalktığında rahatlamıştın. bense yine yalandan atmıştım tüm orgazm çığlıklarını. gözlerimin yeşil olduğunu anlamamış olabilirsin çünkü hiç gözgöze gelmedik seninle. hiç bakışmadık aşıklar gibi. çünkü ben hep tekildim. hep tekil 1.şahıs şahşiyetim hiç 1. çoğul şahıs halini alamadı. biz olamadık, aşıklar olamadık. kör kütük aşık ben ve yalpalaya yalpalaya giden sen. arkasından bakan ben, umrunda olmayan sen. sen ben sen ben... arada bir aramıza giren 3. tekil şahıslar, 3. çoğul şahıslar derken tak diye bir ses. artık yeter, yeterrrrrrrrrrr... vazgeçilmez değilmişsin ya. benden daha önemli daha değerli değilmişsin. psikoloğum egoma olan saygımı böyle yerine getirdi. ben daha değerliyim hiç kimse benden daha değerli değil. ben ben ben... eee sonra hep ben hep ben nereye kadar. kimsem yok bir ben varım ben'e vurup vurup kaçtığım. arada bir saklandığım, aynada gödüğümde yabancı sandığım, tedirgin olduğum... duvarlarla konuşan ben. duvara çakılı çivim çok ama resmim yok herkes çıkarmış beni aynı resmi paylaştığım karelerden, yüzüm yok... herkesten yitip gitmişim. kimse en değerli anıları arasına koyamamış beni. senden sonra belli ki kimse için kılımı bile kıpırdatmamışım. ne vurdum duymaz olmuşum baksana etrafımda bu kadar çekip giden varken ben bir tek senin çekip gitmelerine ağlamışım... oysa ben bir tek sen beni terkettin sanırken kimler terketmiş kimler gitmiş yanıbaşımdan. senden çok onlar hakederken yaşlarımı ben hep sana akıtmışım yalnızlığım bir tek sana aitmiş gibi. çok geç artık kimse dönmez geri adımlar atılmaz. kimse yüzünü çevirmez artık kimse gülmez kimse gelmez ben hep o boş duvarlara ağlarım artık.
orospu ruhun orgazm olmamana aldırış etmiyor. sen yalandan attığın çığlıkları duvarlarında ordan oraya itelerken kimsenin içten olmasını bekleyemezsin...