lütfen bırak artık elinden beni, çok hor kullandın?

aklında olduğumu biliyorum. beyninin içinde bir yerlerde. belki de beyninin kullanmadığın sağ köşesinde...
edebiyat ruhun yok mu senin? biraz sanatçı ol, yaratıcı ol da beni hatırla...

pencereden dışarıya bakarken dalmışım. karşı pencere de birbirine sarılan iki sevgili belki de karı koca. bir iç geçirip seni özlüyor olmamayı şiddetle istiyorum. kendime getirmek için düşüncelerimi irkiliyorum.
- çık aklımdan siktir git.
gözlerimi kapadığımda belirme hayalimde. kulaklarımdaki kaydolmuş sesini bilgisayarımdan açtığım müzikle duyulmaz hale getiriyorum ama yok olmuyor. çığlık çığlığa kulağıma seni hala istediğimi haykırıyorsun.
- evet tamam istiyorum hem de delicesine.
yeter artık dayanamıyorum. neden o kadınlasın.
- peki ya sen? sende istiyor musun beni? hep böyle cevapsız mı bırakacaksın beni? her zaman koskocaman bir soru işareti oldun zaten.
- neden senden uzağım? neden benden uzaksın? ya o. o olduğu için vazgeçtim senden. o olduğu için kurmadığım tüm cümleler.
ben kendi hayallerimi süsleyemez miydim? neden o aldı elimden her şeyimi, seni…
ben hatırladığını biliyorum. ve beni hala özlediğini… elimi kaçırışımı hala anımsıyor ve gülüyorsun o anki masumluğuma. hala öyleyim hala bir tek sana uzanmış ellerim tertemiz. hala sen varsın her anımda.
- özlemiyorum, yoksun içimde… hala gururum var benim. söylemem. tek kelime etmem… ben değilim yanındaki. o sana iyi baksın ve aratmasın beni. iyi ki gittin çok mutluyum.
bütün bunlar seni kandırmaya yeter mi? ne kadar güçlü olduğumu gör istedim ondandır. hiç yıkılmam gidişinle. yeter ki beni bu halimle görme…