saat sabaha karşı 6 olmuş ben hala gözlerim omlet kadar olmuş siteyle uğraşıyorum. omlet kadar olmuş gözler komik değil mi? evet komik ben de ilk duyduğumda çok gülmüştüm. bi kız vardı ev arkadaşımdı yok belki de keder :-) yani ben anlatırdım o dinlerdi ama ben de dinlerdim anlattığında. sanırım bir anlık asabiyetimin kurbanı oldu ya da oldum. benden pek haz etmez şimdi. ben gittiğine üzüldüm o kurtulduğuna sevindi. ama aslında zor günlerdi çok zor günler. istanbul'a gelmiş nasıl geçinecem derdine düşmüştüm ama istanbul'a gelmek daha önemliydi doğduğum şehirden uzaklaşmaktı tek derdim neden mi? ne siz sorun ne ben anlatayım zaten bir anlattım mı sonu da gelmiyor başı da kalmıyor. geldim işte istanbullu oldum. bir ev tuttum, kardeşimi de aldım yanıma bir de uzattığım okulun 21 tane ff ni taktım peşime. bir iş buldum ama istanbul işte 750 milyon ev kirası 200 milyon maaş eee tabii babam sağolsun yardımlarını eksik etmedi. sonra bir de gülşahım var benim o bana ev arkadaşı buldu pınar :-) her şey güzeldi. pınar, ben, emrah, nihan ve bir de ara sıra gelen sevenimiz şamata, komiklik, şakalar günler geçiyordu. taaaa ki evimize su basıncaya kadar. bir sabah uyandık ve kovaları bezleri elimize almak zorunda kaldık daha çapaklarımızı bile yıkamadan. sonra parkeler kabardı ve annemlerden gizli tutup onları yaptırdık tabii babamın faturalar için yolladığı paralarla, faturalar mı ne oldu? :-) dağ oldu dağ... bir de benim ff ler var tabii. okuldu faturaydı derken ve birde kardeşimin barmen sevgilisinin azabı yani ben hiçç tasvip edemedim de benim sinirler folloş oldu. her gün bir kavga bu arada kardeşimin bir de öss sınavı var. beni aldı bir korku aşkı bilirim sınav mınav tanımaz nasıl 21 tane ff olurmuş anlayın yani... nihanım'da aşktan mahfetmesin istedim geleceğini. ama tabii aşk varsa akıl nerde ki? dinlemedi beni. o dinlemedi ben delirdim. ama o sırada bu kavgalardan dolayı pınar'ında bunalıp delirdiğini anlayamamışım. olan oldu bi kere pınar evi terketti. yazdığı msjlar hala aklımda asla yediremedim, benden bu kadar nefret etmesini, anlamda veremedim. ve benim yazdığım msjlarıda kendi nefretiyle yorumlayınca hem nefret edildim hem de yanlış anlaşıldım. hem de çok yanlış... yine de o kadar ağır konuşması beni hala üzüyor. bir de beni anlamayınca ben de kötü davrandım en sonunda kirayı vermeden eşyalarını alamazsın dedim ona iyice boka sardı her şey. sonra düzeltilecek bi şey kalmadı tabii. ben eşyalarını verdim, o evi terketti. şimdi de kardeşim terkedecek beni o da dayanamıyor bana. sanırım bir gün hayatta yapayalnız kalacam. asabiyim evet ama kötü biri değilim. zor günlerim oldu sadece. sessiz sakin bi kızdım ben ama... aması var da telafisi yok işte. bu yazyı neden yazdım pınar'ı özlüyorum sanırım. o benim ilk ev arkadaşım, aliye onsuz hiç çekilmiyor...