kendiyle konuşur mu insan hiç? çocukluğumdan kalmış kendi kendine konuşana deli derler diye işlenmiş beynime. sesli konuşmam o yüzden kendimle görenler beni deli zannetmesin diye. ama ne yalan söyleyim konuşurum durmadan kendimle.

napıyorsun sen, hiç baktın mı kendine, ne halt ediyorsun orda öyle, sana söylüyorum dinliyor musun beni, hep bildiğini okursun değil mi?

çekil git başımdan, ne varmış halimde, hem sen hep konuşursun sadece konuşur ama bir yol çizemezsin önüne, düşüncelerimden ve hayallerimden çık, mantıklı olmaktan banane ben seni istemiyorum hem konuşma benimle?

demek istemiyorsun neden sana deliliğini mi anımsatıyorum, kendinle konuşmak neden bu kadar zor bütün gün dert yanıyorsun ona buna bir kerede kendine anlat neymiş derdin bi anla, gerçeklerden kaçıp duruyorsun hayallerle yaşıyorsun, masallara inanıyorsun hala, büyümedin mi sen büyütmediler mi seni, sütten kesilmedin mi hala, masalları unutturmadılar mı sana, pembe gözlüklerini çıkarmadın mı hala, aynalara küskün müsün, aksini yansıtan her gerçeğe sırtını dönük müsün yoksa, hem sen çağırmadın mı beni, durup dururken sormadın mı kendine bunca yıl düşündün nerde yanlış yaptığını bulamadın mı hala, içinden geçirdiğin şeyde ben varım, sen varsın anlamadın mı hala?

kendimle konuşuyorum, deliriyor muyum acaba? bu delirmekse ben bundan 10 yıl önce delirmişim öyleyse, belki de daha önce. neyse ki kimse bilmiyor hala içimden konuşuyorum. kimsenin bilmediği şeyleri anlatıyorum, sırlarımı paylaşıyorum, en güzel hayallerimi söylüyorum, bazen de çok şey saklıyorum, sonra susuyorum bazen küsüyorum, bazen sevindiriyor, bazen üzüyorum, bazen sinirlendiriyorum, bazen küfrediyor ağzıma ne geldiyse sayıp sövüyorum ne yalan söyleyim deliriyorum ama kimseye belli etmiyorum.