bir dost bana dedi ki aşk 3 evreden oluşurmuş. aşık olmak, ilişki kurmak ve ayrılık. ilişki her ne kadar en uzun evre olarak nitelendirilse de en uzun olan ayrılık evresi olurmuş. ayrılığın acısı daha uzun sürermiş, unutmak daha zormuş muş muş... yalan diyemem üstelik bu haldeyken. peki ilk iki evreyi geçirdikten ve son evreyide tamamladıktan sonra bir gün çıkıp gelen eski sevgiliyle 3 evreyi birden yaşamaya başladıysan o zaman şizofren bir kişiliğin aynada yansımasını gördüğünde kendine hangi açıdan bakacağını bilemediğinde ne yapmalı? soruyorum sana sevgili dostum bütün evreleri birbirine yenilemeliyim kendimi. ölüm değil düşündüğüm sakın öyle düşünme sadece zehirin içimden çıkmasını iskarıştırmış iki şahsiyet aşkın hangi boyutunu yaşıyor olabilir? hala o işkence odasında ve onun üstümde denediği acı seneryoları aşk için görmezden gelen ben; hayatıma giriş çıkışlarını adı konmayan ilişkimizi ve aynı anda yaşanan ayrılık acısını damarlarımda zehir gibi akışını hissediyorum. sence bileklerimi kesecek kadar güçsüz olmasamda bu ruhumun bir intiharı olabilir mi?bedenim yaşarken ruhumu mumyalamış olmalıyım ve belki de bileklerimden akıttığım kanlarla tiyorum. izi kalsa da hatırlansa da her bakıldığında acının kendisinden daha çok canımı yakmaz. şimdi ver elimden aldığın jiletleri hatta istersen sen kes bileklerimi kurtar beni acıdan kurtar beni bu aşktan.etimden geçen dikiş iğneleri korkutmayacak beni söz veriyorum yaralarımı dikerken içimdeki sökükleride kapatacağım ona açık bıraktığım kapılarımı da. ama önce kesmelisin iliklerimi.